Wegetarianka czy mięsożerna?
Wegetarianka. Dziękuję.
Możemy?
Weekendowe spotkanie "bez śladów"? Czego ci trzeba, Tracy?
A gdybym powiedział, że konglomerat bankowców
zamierza zniszczyć ekonomię?
Że Dow, Nasdaq, długoterminowe obligacje pójdą w dół o 80 procent
w okamgnieniu. Totalna zapaść.
Panika na ulicach, a prawo i porządek w strzępach.
No i, przy okazji, prawie na pewno koniec tej prezydent.
I co, jeśli osoba, która napisała do tego program,
zdecydowała go sprzedać temu, kto da najwięcej?
Zgadłabym, że ktoś z biura prokuratora generalnego dał najwięcej.
Ty?
Za program i listę spiskowców.
- Muszę poinformować prezydent. - Nie, jeszcze nie.
Wiemy tylko ty i ja, póki nie ogłoszę aktów oskarżenia.
Tracy, nie mogę jej nie informować. To moja praca.
Zatrzymaj się tu na sekundę.
Są szczegóły dotyczące tego, co robisz ty i twoi ludzie,
których nie ujawniasz nawet prezydent.
Jesteś zastępcą prokuratora generalnego Stanów Zjednoczonych.
Co robisz, do diabła?
Jaki możesz mieć powód, żeby mnie do tego zmuszać?
To był szef sztabu ministra obrony narodowej,
którego zostawiłaś na ławce w parku z kulą w piersi.
Kiedy nadejdzie dzień sądu, kto zapłaci za twoje grzechy, Christina?
Ten gość?
Bryan Mills.
Sprzedający ma pseudonim Midas.
To oczywiste.
Za 48 godzin, w Zurychu, o 17.00 czasu lokalnego
Midas przekaże przesyłkę twojemu człowiekowi, Millsowi.
- Jaką przesyłkę? - Przenośną. Tylko tyle wiem.
Według instrukcji Midasa, Mills ma być przy fontannie Brunngasse.
Bez broni, telefonu i niczego.
Ma mieć białą podkoszulkę, niebieskie spodenki i czerwone trampki.
Midas będzie wiedział, kim on jest, ale on nie zna Midasa.
- A jak on wygląda? - Nie mam pojęcia.
Kontaktowaliśmy się jedynie przez zaszyfrowane maile.
Midas podejdzie, jeśli będzie się czuł bezpieczny.
Jeśli nie, w jakikolwiek sposób, to po sprawie.
Dlatego Mills musi być sam.
Coś to brzydko pachnie, Tracy.
Mam nadzieję, że wiesz, co robisz.
Szantażujesz mój zespół, by wykonał brudną robotę.
Przesyłka będzie zapieczętowana.
Pod żadnym pozorem nie może jej otworzyć nikt poza mną.
Pozdrowienia dla Gabby i dzieciaków.
Macie coś?
Na razie nic.
Uwaga. To może być Midas.
Taksówka.
Dzwońcie po karetkę. Już!
Weź to.
Powiedz mu, że przepraszam. Powiedz mu "do widzenia".
Przesyłka zniknęła.
Powtarzam, przesyłka zniknęła.
A Midas nie żyje.
Wysyłam.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Jest szefowa? - Na spotkaniu.
- Napraw to. - Nie wystarczy pstryknąć palcem
- i już jest dobrze. - To było godzinę temu.
Ty i Midas wpuściliście nas w kłopoty.
Moi ludzie nie zostaną w tym bałaganie.
Zrobisz, co będzie konieczne.
Bryan Mills zawsze służył krajowi.
- I to ma teraz zrobić. - Albo co? Zdradzisz jego incognito?
Załatwisz mnie i mój cały zespół?
Serio?
Czego mi nie mówisz, Tracy?
Po prostu to załatw.
Dziękuję.
No i wróciła.
Cześć, Elena.
- Robię sałatkę. Głodna? - Brzmi dobrze. Daj mi tylko...
Jasne. Jak będziesz gotowa. Nie śpiesz się.
Nowe zamki?
Zamki, alarm i wszystko.
Znasz kogoś, kto zna kogoś?
Kto jest chyba kimś.
- Się przydaje. - Jasne.
Tak.
O Boże, co się stało?
Nic takiego, zadrasnęłam się.
- To chyba coś więcej. - A ty co? Lekarz?
Kiedyś z taką mieszkałam. Chodź, chodź tu.
Zaraz, moment.
Facet zadbał o wszystko, co?
- Teraz się tobą zajmiemy. - Dzięki.
Karta, którą Midas dał Bryanowi, jest zarejestrowana w prywatnym banku.
907 Lowengasse, Zurych.
Bank Bixel i Fanger.
Drużyna Bravo jest już na pozycjach.
Sierra, macie się przemieścić na południowo-wschodni róg banku.
Alpha już gotowa.
- Co z godzinami? - Zamknęli o 17.
Otwierają jutro o 10.00. Tylko dla umówionych.
Jest sposób dyplomatyczny?
Masz na myśli coś jak: "Guten abend Herr Fanger, czy Bixel".
- Skończyłaś? - Dyplomacja nic nie da
w przypadku Szwajcarów.
Bierzcie sery i czekoladę, ale nie wtrącajcie się do banków.
Teraz skończyłam.
Nadchodzi Poppa.
Potrzebuję zdjęcie. Dajcie mi zdjęcie.
Daj spokój, kochanie, dość już tych selfies.
"Kochanie"?
Delta, przejmujemy.
Cel o 20 metrów.
Jak go chcecie zdjąć, to teraz.
Zero, czekać. Wyłącznie obserwować.
Cel wszedł do budynku mieszkalnego. 53 Helengasse.
Jak długo tu już jesteśmy?
Cztery minuty.
To o dwie za długo.
Jedziemy.
Co? Kto?
Niemożliwe.
- Przecież on... - Co takiego?
Byron Caine. Zabity w '08. Pracował dla Langley
w czasie ataku Talibanu na hotel Serena.
Czyli mamy ducha.
Poinformować Langley. Może coś na niego mają.
My prowadzimy akcję aż do odwołania.
Nie mówcie im gdzie.
- Pomysły, idee? - Kiedy zabili Midasa,
musieli mieć coś powiązanego z bankiem. Jak klucz do skrytki depozytowej.
Czekajcie do rana. Caine i spółka wejdą do banku
i wezmą, czego potrzebują. Wtedy im to zabierzecie.
Żeby polała się krew?
- Lepiej, żebyśmy teraz weszli. - Weszli gdzie?
Do środka banku.
Dziś w nocy.
To wariactwo.
Wariactwo?
Mam siostrę i siostrzeńca, którzy stracili wszystko w 2008.
Dom, małżeństwo i auto.
Dopiero stają z powrotem na nogi.
Nie pozwolę, by się to powtórzyło. I dlatego właśnie to mówię.
Wariactwo?
Nigdy wcześniej nie napadałeś na bank?
Bank zbudował w 1882 Hans Bixel coś-tam,
z włoskiego granitu. Mury grubości metra.
Lokalny S-Bahn przejeżdża 20 metrów stąd, co sześć minut.
- Wykorzystamy ten hałas. - A ty to wcześniej robiłeś?
Nie zadajemy takich pytań.
Skarbiec jest w podziemiu. Przejdziemy przez ścianę
od zachodu, zbudowaną przez sąsiadów w 1804,
czyli nie z granitu i 36 centymetrów cieńszą.
Skąd to wiesz?
Bo tak jest na planach, tutaj.
- Skąd wiesz, że to nie granit? - Włoskiego granitu nie używano
tak daleko na północ aż do budowy tunelu Fréjus przez Alpy w 1871.
Zmyślasz to wszystko.
- Nie, ja sprawdziłam i mu powiedziałam. - Dzięki, Riley.
Jak to zrobimy?
- Co? - Jak przejdziemy przez mur?
Zaraz. Co masz na temat skarbca, Faaron?
Zbudowany w 2014, szwajcarska inżynieria.
Metr stali po każdej stronie, odporny na bomby, w pełni wyposażony.
Tylko wejście przez drzwi, czego się nie da zrobić bez współwłaściciela, Fangera.
To trzeba tylko wisienki na torcie.
Cieszy cię to, co?
Nie możemy wejść do banku po godzinach. My i pan Wanger.
- Fanger. - Bez wzbudzenia podejrzeń
- nas obserwujących. - Zgadza się.
Myślałem, że wchodzimy przez mur.
Tak mamy wyjść po opuszczeniu skarbca.
Posłuchajcie mnie, kochani.
Gdzie jest ta wisienka?
Stefan Jusic.
Były oficer armii bośniacko-serbskiej, a teraz przestępca
i jeden z najważniejszych klientów banku, z przywilejami po godzinach.
Masz na niego namiar?
Zlokalizowaliśmy jego komórkę w wytwornym spa na Kuttelgasse.
Czego chcecie? Macie pojęcie, kim jestem?
Wiemy dokładnie, kim jesteś.
Bardzo szczęśliwe zakończenie, co?
Co to jest?
Ja tego nie zamawiałem.
To pana podpis?
Potaknij.
Robił to wcześniej?
Co?
Rem.
Czy rabował banki?
Masz z tym jakiś problem?
Nie.
- Czy wy...? - Hej.
Jest także magikiem amatorem i dorastał jeżdżąc na rodeo.
A co ciebie rajcuje, Bryan?
Co takiego?
Co sprawia, że krew ci buzuje?
Nie wiem.
Chyba ocean.
Ocean?
Pływanie łodzią z moim starym.
Niech ci będzie.
Uznałam, że czas, żeby ktoś wreszcie cię trochę otworzył.
Otworzył mnie?
Czy ci się podoba, czy nie, jesteś teraz rodziną.
Mnie pomaga odrobina wiedzy na temat gości,
na których mam liczyć.
Oto on, menadżer banku.
Herr Jusic.
Musi coś zdeponować.
Proszę zapiąć pas.
A nie mówiłem? Nie granit.
Stefan Jusic i jeden z właścicieli banku.
Mamy klucz do skrzynki depozytowej.
Mamy wkroczyć teraz?
Nie.
Czekamy, aż wyjdą.
Potrzebuję numeru skrzynki, do której to pasuje.
Numer 518.
Chodź.
Żadnych telefonów ani broni.
Jeśli system to wykryje, automatycznie zamyka wejście
do skarbca na cztery godziny i powiadamia policję.
Proszę.
A teraz...
macie 10 minut.
Potem skarbiec się zamyka.
Siadaj.
Muszę was powiadomić, że skoro system wie, że tu jesteśmy,
a każda skrzynka emituje sygnał do konsoli kontrolnej,
skrzynka musi być otworzona w przeciągu 90 sekund.
Do roboty.
Już.
Na ziemię.
Na ziemię!
Pewnie was ciekawi, jak je tu wniosłem, co?
Jesteś ważnym klientem...
z takim malutkim przełącznikiem na...
Numer 518.
Herr Fanger, klucz uniwersalny, bitte.
Nie mam. Ma go Herr Bixel.
Na czym polega ten plan?
Dobra.
Uwaga.
Uwaga, mówi X-ray...
Kamery, broń i telefony na ziemię. Już.
Na ziemię, już!
- Na ziemię. - Alpha, w pogotowiu.
- Mamy problem. - Przyjąłem, w pogotowiu.
Rozumiem, że macie otworzyć numer 518.
- Zero, tu Alpha. - Zero, wysyłaj.
Wchodzę do banku przez piekarnię.
Naprzód.
Szybciej.
Są tam od jakichś 15 minut. Może powinniśmy wkroczyć.
Coś się dzieje w piekarni na tyłach.
Wiertło się grzeje. Zaraz się rozwali.
Szybko.
Dobra, już idzie.
Już niedługo.
Nie, zostaw.
Na ziemię.
Zastępca prokuratora generalnego T. Dyer
Spokojnie. Rączki w górę. Mam je widzieć.
Co to jest?
Wychodzić.
- Jesteście tam? - Tak.
Zaraz. Musi być jakieś odwołanie alarmu.
Tak.
- To mu powiedz. - Jest...
Mała klawiatura na ścianie mojego gabinetu. Otto Fanger.
Za portretem naszego założyciela.
Masz dwie minuty na odwołanie alarmu.
- Podaj kod. - 11007#.
Dostałem. Jestem w gabinecie.
Nie ruszaj się. Siedź tam. Idziemy po ciebie.
Zabierz mnie stąd. Szybko.
Alpha dostał, ale może iść. Uciekamy.
Zobaczmy, co mamy.
Mówi Sierra, wóz na pozycji. Jechać natychmiast.
- Dasz radę? - Jasne, idziemy.
Alarm się włączył w wyniku spięcia.
Musimy to sprawdzić.
Kapitanie... Zadzwoń do energetyki...
Dowódco!
Wszystko w porządku.
Możecie iść.
Nadchodzą.
Muszą oddalić się od policji.
Wtedy ich przejmiemy.
- Co się stało? - John dostał. Jazda.
Nie boli.
To dobrze.
Raczej nie.
- Jak Alpha? - Niedobrze.
- Niedobrze? - Traci przytomność.
Dowieziecie go do punktu ewakuacji?
Nie wiem. Nierówny puls.
- Do punktu ewakuacji. - Nie, musimy do szpitala.
Róbcie, co mówi.
Mamy ogon.
Zostań ze mną, John.
Zawróć.
Wykrwawi się.
Stój. Wypuść mnie.
Wy zajmijcie się Johnem, a ja pakietem.
- Zero, tu Bravo. - Zero, słucham.
Mam pomysł nowego planu. Zaczekajcie.
- Spadaj. - Już.
- Mamy przyjaciół w Zurychu, prawda? - Prawda.
To czas ich wezwać.
Tu są.
I jesteśmy.
- Sierra, tu Zero. - Sierra, słucham.
Skręćcie w lewo na Thurgauerstrasse,
a cztery przecznice dalej w prawo na Alpen Strasse.
Przyjąłem.
Potem w lewo na Birchstrasse i znów w lewo na Honigstrasse.
- Masz numer? - Plus jeden, 41.
Obudź się, John.
904 Honigstrasse, pod koniec, po prawej stronie.
Cofaj.
Jesteś mi coś winna, Christina.
I piękne szalom dla ciebie, Avi.
Jak się czujesz?
Jakby mnie ktoś postrzelił.
Tak, wiem, jak to jest.
Gotowy?
Zabierzcie mnie do domu.
Ocean? Naprawdę?
Ty dalej to samo?
Dalej to samo.
- Jak ci powiem, to sobie pomyślisz, że... - To już wszystko na pewno było.
Poważnie pytasz?
Nic mi tak nie przyśpiesza tętna jak walka.
A która część?
Część bycia w czymś.
Walka o coś.
- Jak komuś to powiesz, to... - Za późno.
To dlaczego odszedłeś z wojska?
Dla siostry.
Dla niej to zrobiłem.
Wiem, że mnie znienawidzisz za to, co zrobiłem...
ale nie będę cię winił.
To niebezpieczni ludzie,
którzy by mnie zabili, gdybym nie współpracował.
Byłem słaby.
I to wszystko mnie przerosło.
Ci ludzie nie cofną się przed niczym, żeby zaprzestano sprawy przeciw nim.
Łącznie z szantażem.
I kiedy skończyłeś nasz związek
ze względu na żonę i dzieci, ja całkiem się rozwaliłem.
Uczciwie przyznaję. Byłem zły, rozgoryczony i bezradny.
Chcę, żebyś wiedział, że jak mnie nienawidzisz za nagranie tego,
ja się nienawidzę jeszcze bardziej.
Ale musisz mi...
Musisz mi wierzyć, przysięgam na matkę, że to jedyne istniejące nagranie.
Nie ma więcej egzemplarzy.
Kiedy to sobie przemyślałem,
doszedłem do wniosku, że dam to nagranie tobie, a nie im.
Może pozwoli ci to na postawienie ich w stan oskarżenia i uchroni nas od ruiny.
Do widzenia, Trace.
I powodzenia.
Może pozwoli ci to na postawienie ich w stan oskarżenia i uchroni nas od ruiny.
Do widzenia, Trace.
I powodzenia.
Powiedziałaś, że mamy wydobyć dane, które pozwolą uratować ekonomię.
Tak.
Wiedziałaś o tym?
Pytasz, czy skłamałam?
Niemal straciliśmy Johna
dla nagrania o seksie?
Praca, jaką wykonujemy, wymaga określonej osobowości,
niezwykłego poczucia pracy w zespole i całkowitego zaufania wobec wszystkich.
Nigdy bym nie posłała żadnego z was na zadanie bez podania wszystkich
potrzebnych informacji.
Czy tę misję zleciła prezydent?
Raportujesz do prezydent, prawda?
Czy ona w ogóle o tym wiedziała?
Nie.
To czego mi nie mówisz?
Nie okłamałam was, Bryan.
Czyli ciebie okłamano?
Jeśli tak, to mój problem.
Tracy.
Christina.
Tak go znaleźliście?
- To było oryginalnie w kopercie. - Wyraźnie zakazałem otwierania...
Twoje osobiste życie mnie nie interesuje.
Czy wie o tym prezydent?
Nie.
Dopisz sobie to do listy.
Dziękuję.
Za uratowanie cię? Czy ekonomii? Czy samej prezydent?
Powiedz, że to drugie. Prawie straciłam człowieka w Zurychu.
- Musisz zrozumieć. - Rozumiem świetnie.
Jesteś kłamcą i oszustem.
Masz słabości, które ci bankierzy atakujący ekonomię
chcieli wykorzystać i szantażować cię,
żebyś nie wytoczył im sprawy.
Zastępca prokuratora generalnego Stanów Zjednoczonych,
trzeci najważniejszy przedstawiciel organów sprawiedliwości w kraju.
A najsmutniejsze jest to...
Wiesz, co jest najsmutniejsze.
Przez twój brak odwagi, żeby być uczciwym wobec siebie samego,
młody człowiek stracił życie.
- Ja... - Jeszcze nie skończyłam.
Jak rozumiem, gdyby cokolwiek z tego wyszło na jaw,
wyrzucą cię na śmietnik i sprawa przeciw bankierom
i ich próbie spisku nie istnieje.
Oto, co teraz zrobisz.
Za chwilę poinformujesz radę
o swoich planach działań i postawieniu tych ludzi w stan oskarżenia.
I zapewnisz mnie,
że krew przelana w Szwajcarii nie poszła na darmo.
A potem powiesz Gabby całą prawdę.
Gabby?
Gabby.
O czym tak rozmyślasz?
Hej.
Zaraz to wezmę.
Jak podróż?
Przecież wiesz.
To praca.
Jasne.
Jak ty się masz?
Byłeś w Szwajcarii?
Pokazało się wideo na necie.
To chyba ty pomagałeś jakiemuś gościowi, który...
Poważnie?
A potem je zdjęli, jakby go nigdy tam nie było.
- Jak to zobaczyłaś? - Trudno cię było rozpoznać.
- Pewnie tylko ja... - Jak to zobaczyłaś?
Przez faceta w pracy. Śledzi wiadomości. Na tym polega jego praca.
W porządku?
Czy ty masz pojęcie, w co się tu pakujesz, Asha?
Dzięki tobie czuję się bezpieczna.
Nie mogę mówić o swojej podróży.
Wiem.
- Możesz to trochę zgłośnić? - Jasne.
Jeśli można?
Dobry wieczór. Dziękujemy za przybycie.
Dzisiejsze działania to kulminacja dwuletnich prac,
który doprowadziły do aktu oskarżenia przeciw...
Proszę.
WIĘZIEŃ MEJIA, C
Mam go.
Tekst polski: Roman Czarny